Την Παρασκευή 26 Ιουνίου 2026, στο Ανοιχτό Θέατρο Σάρας Μαρκοπούλου, πραγματοποιήθηκε η μουσικοχορευτική παράσταση του Λαογραφικού & Πολιτιστικού Ομίλου Μαρκοπούλου & Πόρτο Ράφτη «Δήλιος Απόλλων», «Ήθελα να γυρίζανε τα χρόνια πάλι πίσω…».
Μια παράσταση αφιερωμένη στην Ελλάδα της μνήμης , των τόπων, των ανθρώπων, των ήχων και των μουσικών. Ένα μεγάλο ταξίδι στην παράδοση, από την Κω και την Κέρκυρα μέχρι τα Γρεβενά, το Νέο Μοναστήρι, την Ανατολική Ρωμυλία, την Πετρούσα Δράμας και την Ίμβρο.
Ένα μουσικό ταξίδι στην Ελλάδα
Έντεκα μουσικοί, με διαφορετικά όργανα, ήχους και μουσικές καταβολές, συναντήθηκαν στη σκηνή και έδωσαν σε κάθε τόπο τη δική του φωνή.
Γκάιντα, νταχαρές, βιολί, κρουστά, μακεδονική και κρητική λύρα, κλαρίνο, λαούτο, τρομπέτα και το ιμβριώτικο βιολί έγιναν ένα μεγάλο μουσικό μωσαϊκό.
Ήχοι ζωντανοί και αυθεντικοί, που δεν ήρθαν απλώς να συνοδεύσουν τους χορούς, αλλά να αφηγηθούν μαζί τους την ιστορία, τη μνήμη και την ψυχή κάθε τόπου.
Και μαζί με τη μουσική, ήρθαν οι άνθρωποι
Φίλοι του Συλλόγου ταξίδεψαν από μακριά για να σταθούν δίπλα μας και να φέρουν στη σκηνή ένα κομμάτι ατόφιο από την πατρίδα τους.
Οι άνθρωποι της Πετρούσας, με τον πρόεδρό τους Ντίνο Πουρνάρκα, έφεραν μαζί τους την αυθεντική φορεσιά του Αράπη και το έθιμο του Μπάμπιντεν, ένα έθιμο βαθιά ριζωμένο στον τόπο τους
Ξεχωριστή θέση είχαν επίσης η Καμήλα και ο Ντιβιτζής, αυθεντικά στοιχεία της παράδοσης, που ήταν ευγενική παραχώρηση του Ομίλου Χοροπαιδεία και έδωσαν ιδιαίτερο χρώμα στην παρουσίαση του εθίμου, το οποίο αναβιώνει κάθε Πρωτοχρονιά στο Νέο Μοναστήρι.
Ο Χρυσοβαλάντης Μπρίγγος μάς χάρισε, μέσα από τις εικόνες, την ποίηση και τον χορό του, την Ίμβρο όπως τη ζει και τη θυμάται, ενώ ο Αποστόλης Χαϊμαντός έφερε μαζί με το αυθεντικό ιμβριώτικο βιολί του και τον ήχο της πατρίδας του.
Αυτές οι στιγμές ήταν ίσως και η μεγαλύτερη αξία της βραδιάς.
Γιατί η παράδοση ζωντανεύει όταν την κουβαλούν οι ίδιοι οι άνθρωποί της.
Η μουσική, ο χορός και η δημιουργία έγιναν ένα
Η χορωδία του Συλλόγου, υπό τη μουσική καθοδήγηση του Κωνσταντίνου Σιδερή, άνοιξε την παράσταση, ενώ ο Κωνσταντίνος Δημόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής ΣΕΦΑΑ ΕΚΠΑ και Χοροδιδάσκαλος, είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια και την έμπνευση της συνολικής δημιουργίας.
Η Μάτα Παπασιδέρη ανέλαβε τη δημιουργική επιμέλεια και την σκηνική επιμέλεια σε συνεργασία με την Μαρία Κόνιαρη , η οποία επιμελήθηκε και τα κείμενα .
Μαζί μας οι μουσικοί Χρίστος Δανάκης, Άγγελος Ζεδαμάνης, Σάκης Καρακώστας, Περικλής Κατσώτης, Λάζαρος Ουρούμης, Τρύφωνας Παπαϊωάννου, Ανδρέας Ρέγγης, Νίκος Σαββιδάκης, Θεοδόσης Συκιώτης, Μάρκος Τζιούκαλας και Αποστόλης Χαϊμαντός, ενώ την αφήγηση έδωσαν η Ευγενία Ταταρίδου και η Ευγενία Δανάκη.
Τα σκηνικά του Librand Dhrami, οι αυθεντικές φορεσιές από τις «Ελληνικές Ενδυμασίες» της Κατερίνας Βάλβη και της Νίκης Αγιασματζή, ο ήχος και ο φωτισμός της Πέτρου Sound Company και η φωτογραφική και βιντεοληπτική καταγραφή του Γιάννη Σκαράκη – FAST PHOTO ολοκλήρωσαν την εικόνα της παράστασης.
Πολύτιμη ήταν και η βοήθεια του Ντίνου Σακκά και της Αμαλίας Τσουκαλά στην προβολή του φωτογραφικού και οπτικοακουστικού υλικού.
Μια βραδιά που αγκάλιασε η πόλη
Η πραγματοποίηση της βραδιάς έγινε με την ευγενική στήριξη του Δήμου Μαρκοπούλου και των χορηγών μας, ΑΙΓΑΙΑΣ Α.Μ.Κ.Ε. και Ν. & Κ. Γκολιόπουλος, τους οποίους ευχαριστούμε θερμά για την εμπιστοσύνη και τη στήριξή τους.
Ιδιαίτερη χαρά ήταν για εμάς η παρουσία ανθρώπων που τίμησαν την παράστασή μας: του Βασίλη Οικονόμου, Βουλευτή Ανατολικής Αττικής, των Αντιδημάρχων Κωνσταντίνου Δράκου, Μαρίτας Μαντάλα, Φωτεινής Νάσου, Σταύρου Χρυσάφη, Χρήστου Μπισιώτη και Σταυρούλας Δρίτσα, της Δημοτικής Συμβούλου Ζωής Γιαννάκη, της Παναγιώτας Ανδριανοπούλου, Global Capacity Building Facilitator της UNESCO, της συγγραφέα και λαογράφου Σοφίας Γκλιάτη-Χασιώτη, καθώς και εκπροσώπων πολιτιστικών συλλόγων της περιοχής μας και όχι μόνο: του Συλλόγου Μυρρινούς, του Ρόδακα, της Ένωσης Λερίων, της Ένωσης Καλυμνίων, του Πολιτιστικού Συλλόγου Πετρούσας Δράμας, των Ηπειρωτών Κορωπίου και των Κρητών Μαρκοπούλου & Πόρτο Ράφτη.
Όταν η παράδοση γίνεται βίωμα
Κι έτσι, μέσα από τη συνεργασία τόσων ανθρώπων, μουσικών και φίλων, δημιουργήθηκε κάτι που για εμάς είχε μεγαλύτερη αξία από μια ακόμη μουσικοχορευτική παράσταση.
Δημιουργήθηκε ένα μικρό κομμάτι Ελλάδας. Ένα κομμάτι φτιαγμένο με αληθινούς ήχους, αυθεντικά στοιχεία και ανθρώπους που κουβαλούν μέσα τους τον τόπο τους.
Και ίσως γι’ αυτό, όταν έπεσε η αυλαία και έμεινε μόνο το τελευταίο χειροκρότημα, η αίσθηση δεν ήταν πως ακόμη μια παράσταση τελείωσε.
Ήταν πως για λίγο γυρίσαμε πραγματικά τα χρόνια πάλι πίσω.
